Elias Krasniqi
Cristiano Ronaldo është pensionuar nga Kombëtarja e Portugalisë.
Lajmin e ka bërë të ditur të enjten në mëngjes, para se Jorge Jesus të publikonte listën e lojtarëve të ftuar për të premten. Kështu merr fund një karrierë që nisi në vitin 2003 dhe që i solli Ronaldos 234 paraqitje, 146 gola dhe tre trofe me Kombëtaren portugeze.
Një video pesëminutëshe shfaqi Ronaldon duke iu drejtuar popullit portugez, nën tingujt e këngës “Love for Portugal” nga Dulce Pontes.
Fjalimi i plotë i Cristiano Ronaldos:
“Popull portugez, ka ardhur dita që ta kthej fanellën me numrin 7 të Kombëtares, e cila u përket të gjithë neve. Asnjëherë nuk kam ndier se ajo më përkiste vetëm mua. Por, për 23 vjet pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vesh, ta mbroj dhe ta marr me vete në stadiumet e mbarë botës.
Sot është momenti që t’ia kaloj atë së ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse ka vendime që nuk merren vetëm me mendje. Ato merren edhe me zemër.
Po e përmbyll një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003 dhe që ma ndryshoi jetën përgjithmonë. Kur kthehem pas dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me Kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh mërgimtarë që për 90 minuta ndienin se Portugalia ishte pak më afër. Shoh miliona portugezë që nuk i kam takuar kurrë personalisht, por që u bënë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër se një lojë. Futbolli janë njerëzit.
Gjatë gjithë karrierës sime me Kombëtaren jam përpjekur t’i tejkaloj kufijtë e mi. Kam dashur të fitoj, të jem më i miri, të bëj histori. Gjithmonë kam qenë kërkues ndaj vetes. Gjithmonë kam dashur më shumë dhe kam besuar se mund të arrijmë edhe më shumë. Dhe kam dhënë gjithçka që kam pasur për këtë fanellë.
Ka pasur mbrëmje të përsosura dhe ditë të vështira. Ka pasur fitore që nuk do t’i harroj kurrë dhe humbje që ende më dhembin kur i kujtoj. Edhe unë kam bërë gabime, edhe unë kam vuajtur. Ka pasur momente kur nuk kam arritur t’ua jap portugezëve atë që e dëshironin aq shumë. Por kurrë nuk jam dorëzuar. Dhe, më e rëndësishmja, kurrë nuk kam pushuar së ndieri krenari për përfaqësimin e Portugalisë.
Gjatë këtyre viteve kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta. Golat kalojnë, kupat mbeten në muze, ndërsa rekordet një ditë thyhen. Por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve. Nëse të paktën një herë ju kam bërë të lumtur, nëse qoftë edhe njëri nga golat e mi ju ka bërë të përqafoni dikë, të harroni një moment të vështirë apo të ndieni krenari për vendin tonë, atëherë asgjë nga këto nuk ka qenë e kotë. Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Vuajmë së bashku, ngrihemi së bashku dhe nisim të besojmë përsëri.
Portugalisë gjithmonë do t’i duhen të rinj që ëndërrojnë, lojtarë që nuk dorëzohen kurrë dhe gjenerata të reja që besojnë se mund të arrijnë aty ku askush nuk ka arritur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj është një vend që nuk pushon kurrë së besuari në veten e tij.
Shokëve të mi të Kombëtares dua t’u them disa fjalë të veçanta. Faleminderit për çdo vrapim, për çdo përqafim, për çdo debat, për çdo minutë heshtjeje para se të dilnim në fushë. Për çdo fitore që e festuam së bashku dhe për çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk e përshkon këtë rrugëtim i vetëm. Edhe ju jeni pjesë e historisë sime.
Të gjithë trajnerëve, drejtuesve, mjekëve, fizioterapeutëve, punonjësve të pajisjeve sportive dhe të gjithë atyre që kanë punuar me mua gjatë këtyre viteve – faleminderit. Shumë prej jush nuk kanë dalë kurrë në fotografi, por pa ju asnjëra prej këtyre fotografive nuk do të ishte e mundur.
Familjes sime – faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që i kuptuat mungesat e mia, sakrificat dhe ato momente kur Kombëtarja zinte një vend që ju takonte edhe juve. Nëse kam arritur deri këtu, kjo ndodhi vetëm sepse kemi ecur gjithmonë dorë për dore.
Dhe juve, portugezë, të gjithë portugezëve të shpërndarë nëpër botë, dua t’ju them edhe një gjë të fundit. Është një pamje që do ta ruaj përgjithmonë në kujtesën time: momenti kur fillon himni kombëtar. Shikoj përreth, shoh shokët e skuadrës, tribunat, fëmijët, nënat, baballarët, gjyshërit dhe gjyshet, shoh portugezë që kanë ardhur nga larg vetëm për të qenë aty. Dhe gjatë atyre minutave ne pushojmë së qeni të ndryshëm. Nuk ka klube, ngjyra, klasa, profesione apo bindje. Ekziston vetëm një pasion: Portugalia.
Këtë ndjenjë do ta mbaj me vete deri në fund të jetës. Sot merr fund rrugëtimi im në fushë me Kombëtaren. Po largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam përshkuar dhe i vetëdijshëm se kam dhënë gjithçka që kam pasur për Portugalinë. Por kurrë nuk do të pushoj së qeni njëri prej jush. Do të vazhdoj ta përjetoj, të shqetësohem dhe ta festoj me gjithë zemër çdo fitore të Portugalisë.
Ia kam kushtuar jetën time për t’u bërë futbollisti më i mirë në botë. Sot e kuptoj se fitorja më e madhe ishte fakti që e fitova të drejtën për ta përfaqësuar vendin më të mirë në botë.
Faleminderit për këta 23 vjet. Faleminderit që besuat në mua. Faleminderit që më lejuat ta realizoja një ëndërr që nisi kur isha vetëm një djalosh në Madeira, duke vrapuar pas një topi.
Fanella me numrin 7 mbetet, ndërsa krenaria që e kam bartur atë do të mbetet përgjithmonë me mua. Portugalia do të jetë gjithmonë brenda meje.
Shihemi përsëri.”
